Bahagi ng aking pagkabata ang pagkamulat sa iba’t ibang kwento tungkol sa mga multo, maligno, engkanto, at iba pa lalo na sa mga laman lupa, sapagkat sa aming kasalukuyang tinitirhan ay ilang beses na naming naka engkwentro ang ganitong uri ng mga nilalang.

Ngayong 25 taon na ako, patuloy pa rin naming nararanasan ang mga hindi maipaliwanag na insidente sa aming bahay sa Sampaloc, Maynila. Dito kasi ay maraming elemento ang nakikisama sa amin. Kwento ng aking Lola Fausta nung nabubuhay pa ito, dati raw isang malawak na bakanteng lote ang tinitirikan ng aming lumang bahay. Pinalilibutan daw ito ng matataas na talahib at malalagong halaman. May mga nagsasabi na naging tapunan pa ito ng mga bangkay ng mga sinalvage noon.

Sa aming likod-bahay ay mayroong malawak na lugar kung saan kami nagsasampay ng mga nilabhang damit, kung saan kadalasang nagpaparamdam at nagpapakita ang mga laman lupa.

Minsan, habang naglalaro sa bahaging iyon ang aking 7 taong gulang na pinsang lalaki, nang bigla na lang may sumipol sa kanya at tinawag ang kanyang pangalan. Maliit daw ang boses nito at inakala pa niya na isa sa kanyang mga kalaro na nagbibiro sa kanya. Hinanap niya ang pinanggalingan ng maliit na boses ngunit wala naman siyang nakita. Wala naman kasing tao ng mga oras na iyon dahil katanghalian at kadalasa’y nagpapahinga.

Nakaranas rin ng kakaibang karanasan ang aking Tita Gigi ng isang gabi ay nagsasampay siya ng kanyang nilabhang kumot ng bigla na lang may naaninag siyang maliliit na liwanag sa gilid ng mga paso. Marami kasing paso roon na pinagtatamnan ng mga halamang gamot at orkidyas.

Hindi maipaliwanag ni Tita Gigi kung namamalikmata lang ba siya o nananaginip ng gising. Nilapitan niya ang pinagmumulan ng mga mumunting liwanag. Nagulat siya sa kanyang nakita, mga malilit na sasakyan na kulay ginto na pinatatakbo ng mga maliliit na nilalang. Hindi niya malaman kung dwende ba ang kanyang nakikita o kung anuman. Maliliit sila at may mahahabang tenga. Sa sobrang takot, agad siyang pumasok sa loob ng bahay at nagkulong sa kanyang silid.

Isang araw, ako naman ang nagkaroon ng pagkakataon na maka engkwentro ang isang naiibang nilalang. Alas 5 ng hapon ng utusan ako ni Nanay na magpinaw ng mga sinampay sa likod-bahay. Habang pinipinaw ko ang mga pinatuyong damit ay naisipan kong awitin ang ”malayo pa ang umaga”.

Malapit na ako sa lyrics ng awit ng mayroon akong narinig na boses ng isang batang babae na sumasabay sa aking pag-awit subalit hindi ko naman maintindihan ang kanyang sinasabi. Hindi ko malaman kung anong lenggwahe ang lumalabas sa kanyang bibig ngunit ang melodiya ay tugma naman. Tinangka kong hanapin kung sino at saan nanggagaling ng boses ngunit hindi ko iyon mahanap. Imposibleng may batang nagbibiro sa akin dahil ang parteng iyon ng aming bahay ay tago at pinalilibutan ng mataas na pader.

Hindi ko iyon pinansin subalit habang tumatagal ay lumalakas ang boses na animo’y sumisigaw na. Muli kong hinanap ang pinanggagalingan ng malakas na boses na iyon nang may namataan akong isang batang babae. Nakatayo siya sa tabi ng malaking puno ng mangga na nasa loob ng aming likod-bahay. Hindi ko nakita ang kanyang mukha dahil natatakpan iyon ng kanyang mahaba at malagong buhok. Nakasuot siya ng kulay gintong bestida at sapatos.

Hindi ko siya kilala, ngayon ko lang siya nakita. Inakala ko na baka anak siya ng isa sa aming kapitbahay kaya tinanong ko siya kung ano ang kanyang pangalan at kung ano ang kanyang kailangan. Hindi siya sumagot, nakatitig lang siya sa akin at marahang hinawi ang kanyang mahabang buhok na tumatakip sa kanyang mukha. Maamo naman pala ang kanyang mukha. Bilugan ang kanyang mga mata, matangos ang ilong at mayroong mamula-mulang labi, subalit isa sa napansin kong kakaiba sa kanyang anyo ay wala siyang kilay na tila ba inahit ito. Walang tinig na nagmula sa kanya, sa halip ay ngiti lang ang kanyang isinukli sa akin. Hindi ko inasahan na ang sumunod na eksena ay makapagbibigay sa akin ng kilabot.

Tinanong ko siyang muli kung siya ba ang narinig kong sumabay sa akin sa pag-awit. Pagkabigkas ko ng aking huling salita ay agad na nag-iba ang kanyang mukha. Ang kanyang ngiti ay napalitan ng seryosong anyo. Naging matalim ang kanyang mga tingin na tila ba kakainin ako ng buhay. Akala ko’y susugurin niya ako sa aking kinatatayuan subalit tumalikod ito at mabilis na nagtago sa likod ng puno. Ewan ko ba kung bakit sinundan ko pa siya sa kanyang pinagtataguan ngunit laking gulat ko ng makitang wala na siya roon. Imposibleng may madaanan siya palabas dahil nga mataas ang nakaharang na pader sa likod nun. Kahit ako’y mahihirapang makaakyat dun. Hindi ko siya nahagilap sa buong lugar. Doon na ako tinayuan ng balahibo sa aking buong katawan at para bang gusto kong sumigaw ng malakas at maghihiyaw. Maraming tanong ang sumagi sa aking isip, sino ang batang iyon?, saan ito nagsuot?, bakit bigla itong naglaho?, anong uri siya ng nilalang? Mga tanong na nais kong mabigyan ng kasagutan.

Naikwento ko iyon sa aking Tita Tess, asawa ng kapatid ng aking tatay. Bukas ang kanyang third eye at sanay na makakita ng multo, at mga laman lupa. Totoo daw na may mga laman lupa. Nagpasama siya sa akin sa likod-bahay at tama nga ang kanyang hinala, mayroong mga laman lupa na naninirahan doon.

Ang batang babae at ang mga maliliit na tao na nakita ni Tita Gigi ay mga laman lupa. Ito daw ang kanilang tunay na anyo, maliliit at kawangis ng dwende. Isa daw sa kanila ang posibleng nagpakita sa akin. Marahil ay nasa anyong bata ito upang maikubli ang tunay nitong kaanyuan.

Sa ngayon ay sanay na kami sa kanila. Hindi na lang namin sila pinapansin. Tanggap na namin na parte na rin sila ng aming pamilya at ng aming pamumuhay.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender : Mike Cangungin

Age : 25

Gender : Male

Location : Sampaloc Manila

Sa ating mundong ginagalawan, may mga pangyayaring sadyang kakatwa at kung minsa’y nag-iiwan ng katanungan. Isa sa mga pangyayari sa aking buhay na hindi ko kailanman malilimutan ay ang misteryosong pagpanaw noon ng aking Kuya Ger, na kahit sa hinagap ay hindi ko inakalang mangyayari sa kanya.

Si Kuya Ger ay anak ng aking Tita Sonia, kapatid ng aking lola sa ama. Tita ang nakagisnan kong itawag sa kanya dahil hindi pa naman siya ganun katanda.

Tahimik lang si Kuya, hindi naman siya yun tipong palakausap o mahilig makihalubilo sa maraming tao. Sabi nga ng iba ay suplado siya ngunit ang totoo ay mabait at kalog rin naman.

Taong 2001, isang araw, nagpaalam si Kuya Ger kay Tita Sonia upang mag-outing sa isang resort sa Batangas kasama ang mga kabarkada. Nagtataka ang aking tita kung bakit iba ang mga ikinikilos ni Kuya Ger ng mga oras na iyon. Lakad ito ng lakad at tila hindi mapakali at parang kay lalim ng iniisip.

Tinanong ni Tita kung ano ang iniisip nito, kung mayroon ba itong mabigat na problema o kung masama ba ang pakiramdam. Sinabi pa ni tita na kung may nararamdaman ito ay huwag ng tumuloy sa pag-alis, subalit hindi naman ito nagsalita at tila walang narinig. Natuloy rin si Kuya Ger sa kanilang outing. Ilang araw silang nawala at nagpakasaya dun sa resort, ngunit hindi namin alam na iyon na pala ang huling beses na makikita naming buhay si Kuya Ger.

Isang gabi, nakatanggap si Tita Sonia ng tawag mula sa isang kaibigan ni Kuya Ger. Isang balitang gumulantang sa aming lahat at halos ikawala ng bait ni Tita. Hindi kami makapaniwala sa balitang nilamon daw ng isang malaking alon sa dagat si Kuya at hindi na ito nakaahon pa.

Imposible iyon sapagkat magaling lumangoy si Kuya Ger, paano nangyari iyon? sabi ko sa aking sarili.

Kwento ng isa sa mga kaibigan niya, naghahanda na sila noon pabalik sa Maynila ng nagpaalam daw si Kuya na nais nitong bumalik sa dalampasigan. Tinanong niya ito kung bakit pa babalik doon? ang naging sagot lamang daw ni Kuya ay nais nitong masilayang muli ang dagat sa huling pagkakataon, na tila malungkot ito at namumutla ang mukha.

Kahit pala ang mga kabarkada ni Kuya Ger ay naninibago sa mga ikinikilos nito.

Pinayagan naman nila na muling tanglawin ni Kuya Ger ang dagat. Muli nilang hinagip ng tingin si Kuya habang papalapit ito sa dalampasigan. Takipsilim na daw kasi noon kaya kulay abo na ang kalangitan. Tahimik ang dagat at mistulang natutulog sa gitna ng malamig na hanging amihan nang bigla na lang daw lumaki ang alon at mula sa pagiging tahimik nito kanina ay tila galit na galit na hinampas si Kuya Ger at hinigop patungo sa kailaliman nito.

Ilang linggo ring hinanap ang kanyang katawan sa laot. Muntik na rin kaming mawalan ng pag-asa kung makikita pa ang kanyang katawang lupa o hindi na . Sa loob ng mahabang paghihintay at pagdarasal ay dininig rin ng Diyos ang aming panalangin, natagpuan ang labi ni Kuya Ger malapit daw sa China Sea. Halos hindi na namin siya makilala dahil sa sobrang tagal na niyang nababad sa tubig. Ipinasuri rin siya ni Tita Sonia at lumabas na matinding pagkalunod nga ang kanyang ikinamatay.

Sari-saring kwento ang nagsilabasan. Ayon sa mga taong nakatira malapit sa resort na iyon, taon-taon daw na may kinukuhang buhay ang dagat dahil sagrado iyon at pinamamahayan ng mga engkanto.

Ang sabi naman ng mga matatanda, baka raw nagustuhan si kuya ng diwata na siyang tagapagbantay ng Karagatan at siya’y kinuha at isinama sa kanilang kaharian. Ang katawan daw ni Kuya Ger na nasa loob ng ataul ay hindi na niya totoong katawan. Iyon ay napalitan na ng saha ng saging o isang malaking troso. Imahe na lang niya ang aming nakita at dinaya lang ang aming mga mata.

Lalong nanindig ang aking balahibo ng ikwento ng isa naming kapitbahay na nakakita noon kay Kuya Ger bago pa man ito umalis na naglalakad ito ng walang ulo.

Hindi raw nakagalaw ang pawisan niyang katawan at walang lumabas na boses sa kanyang bibig ng oras na iyon sa sobrang takot. Nagsisisi siya na hindi man lang niya nabalaan si Kuya.

Kapag nakakita ka raw kasi ng taong walang ulo ibig sabihin nito’y kamatayan ng taong iyon kaya oras na makakita ka ng taong walang ulo, hampasin mo o tapikin daw siya sa likod at ipahubad ang suot na damit pagkatapos ay sunigin ito upang hadlangan ang banta ng kamatayan.

Hanggang sa ngayon ay hindi mapatawad ng aming kapitbahay ang kanyang sarili lalo’t bumabalik pa rin sa kanyang gunita ang nakapanghihilakbot na pangyayaring iyon.

Inamin rin sa amin ni Tita Sonia na may mga gabing nagpaparamdam si Kuya Ger sa kanya. Napapabalikwas daw siya sa kanyang higaan habang natutulog dahil may naririnig siyang ungol na parang dumaraing o bumubulong sa kanyang tenga ngunit hindi naman niya maintindihan ang sinasabi. Para daw galing sa hukay ang bulong at ungol na kanyang naririnig at alam niya na yun ang kanyang anak. At habang nag-iisa siyang nanonood ng TV sa sala, bigla na lang namamatay ang TV na wala naman daw pumipindot ng remote control.

Marahil ay may mga gusto pang ipaabot si Kuya Ger kay Tita. Dinadaan na lang niya sa mga paramdam dahil sa mundo nating mga buhay, malabo ng makabalik ang sinumang namayapa na at binawian na ng buhay.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender : Mike Cangungin

Age : 25

Gender : Male

Location : Sampaloc Manila

One night together with my friends in one of the subdivisions in Muntinlupa, we were sharing our life stories since that day is October 31, 2003, One day before all saints day

It’s about 10pm at night when I decided to go inside our house, I’m having my skate board with me. Upon entering our gate I placed my skate board near our mini garden planted with Santan flowers. As i put down my skate board into the ground i saw beside me a bright light, about 3 meters away beside me. I saw in my peripheral vision an image of a lady wearing a white dress with long black hair. Her feet were not on the ground. She was floating in the air, the position of her feet is like she is been crucified but there’s no blood on it.

I don’t recognized it as a ghost so I just pass by at her, and went to my aunt’s house just behind our house. Because in our big lot we have 3 houses, the front house is our house the middle house is occupied by my auntie and she serves as our care taker since we seldom use that house because we are living in Pasay so that we can be near in our schools and work places. The 3rd house is being rented by some other family as an extra income for us. Upon arriving to my aunt’s house, that’s the time I recognized that the image i saw is a ghost, a white lady I think. I immediately told that to my aunt and we all became frightened.

The next day we call up my grand mother, “Also has the abilities that others doesn’t normally have”. She is a well know “Albularyo” in their place in Caloocan, maybe i inherited my talent from her, we told her what happened last night and as she performed her Latin prayer and rituals such as “Tawas” so that we can distinguish who’s that lady was. After the ritual she call us via telephone and told as that it was my great grand mother, “Lola sa tuhod”, her mom. She said that my great grand mother wants us to visit her grave since that day is all saints day. “Since I’m the one who has the special ability in our family kaya daw sa akin nagpakita para iremind kami”. My auntie and my elder brother also has these abilities but we think I have the most developed one. It runs through our vein, the ability to sense or to see what other.

So since that it reminded us to visit and to remember our love one’s especially those who already past away. We should not forget them even after death because they are always there guiding us.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender #10 : Jan Michael Sy

Age : 21

Gender : Male

Location : Pasay City

Sanay na akong makakita o makaramdam ng multo isa akong nurse sa isang kilalang hospital sa Manila. Marami akong ghost stories mula pagka bata hanggang maging nurse nako. I’m some what clairvoyant yan ang term na nababasa ko sa mga book ng PSICOM. I share ko lang ang mga stories ko and sana magustuhan ng mga readers. Tawagin nalang natin tong 1st story ko na MAN IN BLACK.

First year college na ako noon about 5 years ago, year 2004. Nag aaral ako sa isang sikat na Nursing school sa Metro Manila, wala namang kakaiba sa 1st semester ko as college student. Ang kakaiba lang e marami na akong na mi meet na friends and naging mga barkada ko na. After namin matapos ang 1st semester, nag plano kami na mag celebrate dahil wala saming bumagsak mag kakaibigan, sa hirap kasi sa school namin maka kuha kalang ng grade na kahit 79.9% per subject e kick out kana. Kaya masaya kami at kumpleto pa kami dahil madami ang natatangal sa batch namin per sem.

Nag decide kami na mag party nalang sa bahay ko sa Muntinlupa, walang tao doon dahil buong pamilya ko e asa Pasay nangungupahan. Mga 3 times a year lang kami umuwi doon at tita ko lang ang tumatayong care taker ng bahay na kapit bahay lang naman namin doon. Nagpaalam ako sa aking mga magulang na mag paparty kami doon at agad naman silang pumayag dahil alam naman nilang nag sisikap kami mag aral at yun ay pag rerelax lang after a stressful semester.

Nag party kami dun, nag luto, nag ihaw, nag inuman hanggang gabi. Nalasing ako dahil marami akong nainom. Nagising nalang ako wala na ang mga barkada ko nakahiga na ako sa kama at may sulat sa tabi ko na nagpapaalam na umuwi na sila. Medyo nainis ako sa sarili ko dahil 1st time ko nalasing sa buong buhay ko at hindi ko tuloy sila naasikaso sa pag uwi nila.

Kinaumagahan nag punta ako sa tita ko para mag kape at kamustahin sila. Wala naman naging problema sa pag uwi ng mga barkada ko dahil inasikaso naman pala sila ng tita ko habang tulog ako. Pag katapos ko mag agahan bumalik uli ako sa aming bahay para mag hugas ng mga kalat na naiwan sa lababo, ng mapatingin ako sa sala meron akong nakitang lalaking matangkad, balingkinitan ang katawan, naka kulay black na t-shirt, hindi siya mukang multo dahil hindi siya malabo, para lang siyang ordinaryong tao. Naka talikod siya kaya hindi ko nakita ang mukha. Sa pag kurap ng aking mata bigla nalang siyang naglaho. Sabi ko pa sa sarili ko multo lang yan, bakit ako matatakot. Hindi naman ako takot sa multo dahil sanay na nga ako makakita, so pinag patuloy kolang ang ginagawa ko. Ng matapos ako mag hugas, nag walis naman ako sa may kwarto. Doon nakita ko siyang naka upo sa harap ng computer hindi gumagalaw pero these time in a form of smoke na siya na hugis tao. Hindi ko parin siya pinansin kasi nga hindi naman ako takot sa multo. Ng palabas nako sa pintuan para bang nagalit siya dahil hindi ko manlang siya pinapansin at hindi manlang ako nakakaramdam ng takot. Ang mga sumusunod na mga pangyayari ay 1st time kolang naranasan sa buong buhay ko sa experience ko sa mga multo. Biglang nag bagsakan ang mga gamit sa kwarto. Sarado lahat ng bintana at pintuan. Ako lang ang tao sa bahay. Yung mga teddy bear, barbie, doll house ng kapatid ko biglang nag bagsakan Doon nakaramdam na ako ng takot at agad akong pumunta sa tita ko. Kinuwento ko sakanya ang nangyari, tinanong niya ako bigla na Dada “ang nick name ko”. Lumabas kaba sa front door ng bahay? kanina mga alasais ng umaga at naka kulay black kang damit? Sabi ko hindi tita 7 na ako nagising pumunta panga ako sainyo diba at nag kape, at hindi ako naka black, white ang suot ko. Nagulat siya sa sinabi ko. Ayon sa tita ko nag wawalis daw kasi siya sa labas ng bakuran ng may naaninag na lalaking naka itim na lumabas sa pinto ng tignan niya kung ako daw yun nag taka siya na wala naman palang tao. Dun namin napag tugma na yung lalaking nakita ko at nakita niya ay iisa. Natakot kami ayaw na niya akong paluwasin pabalik sa Pasay dahiil natatakot siya mag isa dahil ang mga anak niya ay pumapasok pa. Tumawag ako sa amin sa Pasay kinuwento ko ang mga nangyari at nag pasyang samahan nalang ang tita ko hanggang bumalik ang kanyang asawa na naka destino sa isang probinsya.

Hindi ako natulog noon sa bahay namin, naki tulog ako sa tita ko sa takot sa lalaking naka itim. Nang sumunod na araw may bumisita sa tita ko na kumare niya.Ikinuwento namin ang mga naganap sa aking bahay. Maya maya kakaiba ang aking naramdaman bilang isang taong malakas ang pakiramdam sa mga spiritual na bagay. Mayroon akong naramdaman na galit sa aking paligid. Tila may nakatingin sa amin at nagagalit. Sabi ko tita tama na wag na natin siyang pag kuwentuhan andun siya sa kusina niyo nagagalit at pinag uusapan natin siya. Natakot kami pero kailangan ni tita na pumunta sa kusina dahil may niluluto siya. Nang papunta na siya sa kusina biglang tumalsik ang kutsara o spoon mula sa lalagyan nito at tumama sa kanyang likuran. Kitang kita namin ng kumare niya kung panu tumalsik sa kinalalagyan ang kutsara patungo sa tita ko. Doon ko napatunayan na tama ang pakiramdam ko na galit na nga ang lalaking itim.

Pinag iisipan namin kung bakit kaya nagkaron ng ganoong multo sa bahay. Sabi ng tita ko hindi na nakakapag taka dahil minsan lang kami sa isang taon umuwi doon. Laging walang tao kaya tinitirhan ng multo. Nang sumunod pa na araw dumating na ang tito ko mula probinsya. Kinuwento namin ang nangyari. Hindi siya naniniwala sa multo, sabi pa niya matakot kayo sa buhay wag sa patay, sakalin ko pa yang multo nayan e. Pakiramdam ko sinasabi niya lang na walang multo para hindi na kami matakot. Pero naniniwala naman siya. Tumawag ang mga lola ko na kilala bilang isang manggagamot. Hindi isang doktor kundi isang albularyo. Marahil sa kanya ko namana yung aking abilidad na spiritual dahil ang kuya ko at ang tita ko na kasama ko that time e malakas din ang pakiramdam sa mga hindi maipaliwanag na bagay. Sinabi ng lola ko na buksan lahat ng bintana sa bahay para lumiwanag, mag patugtog ng radio para mag alisan ang mga multong naninirahan sa bahay namin. Agad namin itong ginawa. Tanghali pa noon mataas ang sikat ng araw. Nasa bahay kami ng tita ko at sa lakas ng pagpapatugtog namin sa bahay namin e rinig padin sa bahay ng tita ko na katabi lang ng bahay namin. Maya maya biglang nawala ang tugtog. Nagtaka kami kaya pinuntahan namin ang karaoke sa bahay. Nagulat kami ng makita naming naka pihit na sa isang blank station ang karaoke. At ang tunog lang na maririnig e shsssssss……

Nagpasya nakong umuwi sa Pasay kinahapunan. Tutal andun naman na ang tito ko para bantayan ang tita ko. Hindi na nila tinangkang pakialaman pa ang bahay. Nagpasya nalang kami na ipa bless ito sa lola ko pag uwi namin pamilya doon sa darating na undas o araw ng mga patay. Tutal isang buwan nalang naman yun. Pag dating ng undas umuwi kami doon buong pamilya at agad namin pinapunta ang lola ko para ipag dasal ang bahay. Gabi namin ginawa ang ritual gumawa kami ng insenso para pausukan ang bahay mula sa malawak na garden sa likod ng bahay na marami ding matatandang puno na maaaring tirhan ng mga hindi natin kauri. Sabi ng lola ko “Dada” ikaw nalang ang isasama ko mag suot ka ng pula para layuan ka ng maligno, ikaw lang ang isasama ko dahil sanay ka na, dahil kung sila mama mo ang isasamo baka hindi nila kayanin ang maaaring makita nila. Nilibot namin ang bakuran hangang loob ng bahay. Nagdarasal at nag papausok ng insenyo sa bawat sulok. Wala naman kaming nakita pero nararamdaman namin kung saang sulok ng bahay mayroon elementong namamahinga. Talagang pag mayroon sa sulok nayun tumitindig ang mga buhok ko sa katawan at nag kakatugma kami ng lola ko kung saan mayroon kakaibang energy kaming nararamdaman. After namin gawin ang mga ritual, nag dasal ang lola ko sa likod ng bahay mag isa. Meron siyang maliit na diary at andun ang dasal niyang naka sulat sa wikang Latin. After noon. Naging tahimik na ang aming bahay hangang bumalik kami sa Pasay. Ngunit hindi pa diyan nagtatapos ang mga katatakutan. Dahil kada taon iba ibang elemento ang nakakasalamuha namin sa bahay na iyon dahil nga hindi natititran e binabahayan muli ng mga multo. Madami ng mga nakapag patunay dahil lahat ng pinsan kong nag tangkang makitulog dun hindi tumatagal, kahit mga kamaganak o kaibigan na nakitulog dun hindi pinalalagpas ng katatakutan. Kadalasan naman daw nagpapakita sa kanila ay White Lady. And sa kwarto ko lagi nag papakita. Hindi ko pa nakita itong white lady na to kahit kailan. Naniniwala ako na baka binabantayan niya ako at ang bahay. Kaya kapag may ibang tao sa kuwarto ko tinatakot niya. Sana nagustuhan niyo ang istorya ko. Mahaba siya pero madami pa akong kababalaghan na maikukwento. Bilang isang Nurse ngayon mas lumalawak ang karanasan ko sa mga spiritual na bahay dahil madaming namamatay sa ospital at hindi maiiwasang makakita ako ng multo lalo na kapag Night Shift ako.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender #9 : Jan Michael Sy

Age : 21

Gender : Male

Location : Pasay City

Nangyari ito noong gabi ng December 31, 2005 (New year’s eve) nag decide kami nina Eva, Bessie, Avien, Kim (hindi tunay na pangalan) at ako na mag new year’s party sa chapel ng aming subdivision sa batangas since na sa amin ang susi.

Binuksan namin an ilaw at inayos and lamesa, kanya kanya kami ng dalang pagkain na kinupit pa namin sa aming mga ref pra i share sa isa’t isa. Masaya kami nun at masigla, nagsimula ang aming kasiyahan sa isang kwentuhan tungkol sa mga crush at kung anu ano pang usapin na madalas pagusapan ng mga babae hanggang sa nagsalita si Bessie,
“ano kaya kung biglang may kamay na umultaw sa bintana?”
“wag ka naman manakot ” agad kong sinabi.
“oo nga Bessie, alam mo naman na katabi natin and kawayanan at yung alam mo na”, dagdag ni Eva
nang biglang may isang kay ng lalaki ang umultaw sa bintana at naghagis ng piccolo sa loob ng chapel (si patrick lang pala yung barkada namin) at nang pumutok ito bigla na lang kaming nagsisigaw nang biglang nagpatay sindi ang ilaw, pumasok si patrick upang tignan kung sa switch ang problema at nang maayos ito ilang sandali pa at muling namatay ang ilaw at ng biglang ang usok mula sa piccolo na inakala naming wala na ay biglang nag take form ng isang babae hanggang sa tuluyang magpakita sa amin ang multo ng isang babaeng naka puti, sa takot namin hindi kami maka lapit sa lamesa para kuhanin ang aming gamit pero naglakas loob si Patrick na kuhanin ang aming mga bag at basket at dali-dali kaming hinila palabas ng chapel ngunit naunahan kami ng multo sa pinto, hinarangan nito ang aming tanging daanan palabas. Napaatras kami hanggang lumapat na kami sa pader kung saan nakaukit ang emahe ni Hesus.

Nasa unahan ng grupo si Patrick, kahit na alam namin na takot siya ay naglakas pa rin sya ng loob na pumunta sa unahan namin dahil alam nya na kasalanan nya kung bakit nagpakita ang babae (ang totoo kasalanan di namin) at nang halos magkalapat na ng mukha si patrick at ang multo ay bigla itong naglaho. Maaaring dahil ito ng imahe ng Panginoong Hesus na naka ukit sa pader?, hindi rin natin alam kung bakit basta ang isang bagay ang natutunan naming magkakaibigan na ang chapel, simbahan o ano mang lugar ng sambahan ay hindi lugar ng kasiyahan at katarantaduhan kundi lugar ng pananampalataya.

Kahit papano naman ay nakalabas kami ng mapayapa, umuwi kami sa aming mga bahay upang ipag ipag diwangang bagong taon kasama ng aming pamilya at tanging kami lang ang nakakaalam sa isang kakilakilabot na pangyayari na naganap sa isang lugar na hindi namin aakalaing magiging lugar ng takot. Pero syempre tuwing panahon ng Flores De Mayo ay matatagpuan mo kaming nakikisalo sa pagdiriwang dahil alam namin na di kami nagiisa.

Mga 50+ kami that time. medyo pagod na din at nabagot so inilawan namin ung mga bintana ng building. hoping na makakita kami ng anything na creepy or ghostly. marami kasing mga nagpaparamdam sa campus namin. lalo na in that area. it’s odd kasi lahat ng bintana bukas. we were laughing and having a goodtime nang lumapit ang isang officer.

patapos na yung naunang group kaya pinatipon ng officer ang lhat ng first tska second year para sa initiation nila. kami naman (mga 3rd at 4th year) pinapunta na dun sa tapat ng R hall. ung frst at second yr nagpair up na tska pumasok sa building. they halted muna sa entrance ng area mga 1 minute tapos pinaakyat. within 30 seconds daw kailangan nla umakyat sa second floor maglakad sa hall and lumabas sa kabilang exit. makikita mo talaga na ang mga frst year nanginginig tska nanlalamig. popular kasi itong building na to (the R hall) na marami daw nagpaparamdam. anyway nung umakyat na sila, pinatakbo na kami sa kabilang exit. gugulatin daw namin sila dun at kailangan sumigaw sila. kung hindi uulit sila ng task. nagtago na kami dun sa stairs sa kabilang exit. ang iba kinakabahan kasi nasa malapit kami sa dissecting room ng building. pero dahil task nagtiis sila. naririnig na namin ang mga footsteps nila. malapit na sila sa exit kaya nagready na kami manggulat. pero kami ang nagulat ng biglang tumahimik sa taas tapos my isang sound na parang may malaking bagay na nahulog. as in sobrang lakas talga.

ang mga kasama ko nagsitakbuhan sa kabilang side ng building. ako lang at ang katabi ko ang naiwan. medyo kinabahan din ako kaya lumapit ako sa mga kasama ko. then dumating yung guard. sabi nya. “ang mga tao sa taas pababain nyo na! hindi nyo ba alam na delikado dun? may mga espirito dun sa taas.”

we freaked out kaya sumigaw kami na bumaba na sila. after namin sumigaw we waited for a reply. wala talaga sumagot. i was thinking that time baka mahimatay sila lahat kaya walang sumasagot. bigla kami kinabahan. pati yung officer parang iiyak na. ako naman i went upstairs. with my classmates. bali mga 4 kami umakyat dun.

i saw them standing sa loob ng gate ng building. (may gate kasi sa loob ng building) hindi pala sila makalusot kasi nakalock pala. so pinabalik namin sila. medyo reluctant pa sila nung una kaya nahirapan kami. after ng bumaba sila medyo nahimasmasan kami konti. then a girl from second year suddenly spoke: “Hindi nyo ba nakita ang lady in white kanina sa loob?” i told her to shut her mouth up kasi nakakatakot na.

sumisigaw pala sila all those time na lock ang gate sa taas pero suprisingly, wala talaga kami narinig aside sa noise na nahulog na yun. and what is really scary kasi hndi nila kami narinig na sumisigaw na in fact, narinig kami sa kabilang part ng campus sila pa kaya na nasa taas lang ng building. and what really freaked me out kasi hndi lang isa ang nakakita ng puting babae. aside sa second year, isa kong classmate at isang first year pa ang nakakita sa apparition. and while the first years are upstairs daw trying to figure out how to open a door was standing outside a lecture room with open doors iba daw ang temperature ng area na yun compared sa other area ng building. which is also odd because mainit that night. and while they were passing the corridors ang isang second year in front was closing the doors kasi sabagal sa daanan. pero ung sa liko naman kept on complaining bakit daw nila binubuksan ang door. without knowing the fact na sinasara pala ng nasa harap ang doors.

this experience really buffled my mind. are our minds just playing on us that night kasi pagod? or is there something inside that building?

Then one day habang pinaglilinis nya yung mga katulong sa bahay nyang malaki,narinig daw namin syang paparating (kasama ko yung guy na di ko kilala noong time na iyon) then nagtago kami sa isang parang table na lalagyan ng vases,habang sumisigaw sya sa mga katulong nya nang “nasan na! ha!? nasan na!?” hinahanap nya kami, naka kutob ata kaya yumuko sya pababa para makita kami, nung nakita kami,bigla nya kaming kinuha at binugbog pero di ko naman ganong ramdam yung sakit,ang naramdaman ko lang ay yung sakit ng braso ko (pati paggising ko)…

Then ilang days ang lumipas sa dream ko,meron daw akong nakitang lalaki na nagtytype gamit yung lumang type writer sa loob ng kwarto ng ginagawang bahay ng babae,sabi ko daw “manong,ano po yan?” binigay nya sakin ang papel na tinype nya sabay sabi “kunin mo ito iha,laban yan dun sa babae” tinanggap ko naman at tinago ang papel (medyo kakaiba nga lang yung pagtago sa papel,para na rin siguro hindi makita nung babae),at lumabas kami sa bahay nung babae,at hindi kami napansin nung babae kahit na nasa labas din sya may kausap,

Habang naglalakad kami nung guy na kasama ko,may nakita kaming nagbanggaan ng sasakyan.isa na dun ang sasakyan nung babae, na halos nasa ilalim ng lupa na, (sa ginagawang daanan kasi naganap ang banggaan),in short na aksidente yung babae. sabi ko na lang sa kasama ko “di ba yan yung babae na may-ari nung bahay?”
sabi nung guy na kasama ko “oo nga,tara tignan natin”. pagkakita namin merong isang gay na natatabunan ng lupa,hindi naman siya kasama sa banggan pero natatabunan siya, tinulungan namin siya,hinukay nung guy na kasama ko yung lupa para makaalis sya dun,pagkahukay namin nakita na lang namin na buto na lang yng lalaki na halos wala nang laman. pero mukang buo at normal naman yung ulo niya.then nasabi na lang namin “ikaw!?” (hindi ko alam kung bakit nasabi ko din yun) tapos sabi nya “wa… wala na yung katawan ko,ki…kinain na ng aso sa ka… kanto” siya pala yung kasabay namin na nabugbog nung babae, d namin siya namalayan na sumusunod pala (ata) siya…

Pagka gising ko ramdam ko talaga yung sakit ng braso ko,at sobrang kaba at kakaiba yung naramdaman ko,at sinabi ko yun sa bhest friend kong guy.tsaka lang siya nagtapat sakin.

sabi nya sa akin “naaalala mo ba yung sinabi ko bago ka matulog? di ba sabi ko babantayan kita? sayo pa lang dream yun”,
sinabi nya sakin na pinasok niya at yung dream ko (nang d nya namamalayan?) then yun napanaginipan ko yun…

Yung girl sa dream ko yun yung **** **** nya,then yung gay na lumubog sa lupa,si allan,dun ko nalaman na gay pala si allan,Si allan sya yung ghost na tagabantay ko,and sya yung batang ghost na nakita ko nung kumakain ako.and yung guy na kasama ko? siya pala yun… ang dati kong bhest friend na boy friend ko na ngayon,and yung papel na binigay sakin nung manong na nagtytype,it`s a ***** na natutunan nya para d ako magalaw (masaktan) nung babae,kaya pala sa dream ko,hindi ako napansin nung babae,pagka labas ko ng bahay nya.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender #6 : zilldrixie_redeye

Location : Cainta

Ako ay isang Nurse at may Profession isa sa kilalang  Hospital sa Metro Manila. Ang Hospitals ay maraming ibat-ibang klase ng ghost, Sa tinggin ko mas marami pa kung ikukumpara sa sementeryo. Bakit? Kasi kapag namamatay ang mga tao, ang kanilang kaluluwa ay gumagala parin kung saan mismo sila pumanaw.

At karamihan sa namamatay ay sa loob mismo ng hospital kaya ang kanilang spiritu ay nagala parin doon. Di tulad sa sementeryo mga naaagnas nalang na bangkay nila ang naroon at nakabaon sa lupa. Ibabahagi ko sa inyo ang isa sa di ko malilimutang karanasan ng makaencounter ako ng supernatural. Pamagatan nalang natin itong”SUNDO”

PM shift duty ako noon 3pm to 11pm ang duty ko around 3rd week of October 2009. 3 kaming duty na nurse noon and I’m the only boy that time. We have a critically ill patient. An old woman attached to a mechanical ventilator to help her breath. Around 4pm nag bibiruan pa kami kung ganu katagal pa siya mabubuhay. Kasi base on our assessment pangit na talaga ang kondisyon niya and hindi na talaga tatagal pa. Kanya kanya silang hula ng time. ako sabi ko ma’am 5pm is my deadline. Sabi nila, ah? Tagala? O sige let’s see.

So ayun ginawa namin ang trabaho namin, madaming pasyente nung mga panahon iyon busy din kami. At exactly 5pm naka-upo ako sa station kasama ko ang kaco-nurse tawagin nalang natin sa pangalan na marry, and yung isang nurse e umalis lang sandali so dalawa lang kaming A.S.A Station ng biglang may maaninag akong spirit just beside me passing the nurse station going to the patients ward. He is wearing a white t-shirt, short hair, about 5’3 in height. Alam kong multo siya dahil malabo siya, hindi mo makikita ang mukha, and the way he moves para siyang lumulutang. Saglit kolang siya nakita and bigla din nawala in my naked eye. Bilang isang clairvoyant may parang mental telephaty na nag sabi sa isip ko na yun na ang sundo nung isa naming pasyente.

Madalas sakin mangyari yung parang may kumakausap sakin sa isip. One time sa bahay ng classmate ko habang kumakain kami sabi ko sakanila may kasama tayo hindi tao, lalake siya asa mid 40′s. Sabi nung classmate ko na may-ari nung bahay nakikita mo tito ko? dead anniversary these week dito siya namatay sa bahay. Binangungot hindi na nagising. Nagulat ang lahat kung panu ko nalaman na lalake and pati yung age bracket. Sabi ko hindi ko siya nakikita pero nararamdaman ko kung asan and parang may nag sasabi sa isip ko nung description na kung bata o matanda. Kung boy o girl siya.

Well back to the story bigla kong sinabi sa kasama ko na si nurse Marry na ma’am… Malapit ng mamatay isa nating patient. Nagulat siya, sabi niya huh?!! Panu mo nasabi? I said ma’am andito na sundo niya dumaan na. Natakot siya at tumabi sakin, sabi niya wag kang mag bibiro ng ganyan. Sabi ko ma’am I’m not joking. Then may dumaan na isang relative ng pasyente sa station biglang sabi niya ang lamig ha. Naramdamamn kodin yung lamig nayun humangin ng malamig. Pero that time maalinsangan and mainit talaga ang panahon. What i did is kinuha ko na ang stetoscope para i assess na yung pasyente ko. Kasi nga alam kong mamamatay na siya. Pag puntang pag punta ko nag zero na yung heart rate niya. Kitang kita kasi naka hook siya sa isang machine na tinatawag na cardiac monitor. Bumalik ako agad sa station and sinabi ko agad sa doctor. Natakot ang mga kasama ko dahil nag ka totoo ang hula ko na 5pm siya mamatay and mas natakot pa sila dahil nung sinabi kong nakita kona yung sundo e namatay nanga talaga. Mula noon ay lagi na silang nag tatanung kung may nakikita nakong susundo. Pero as of now wala panaman ulit. 1st time kopalang yun makakita ng sundo and I know marami pakong kababalaghan na makikita habang tumatagal ako sa pagiging isang nurse.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender #5 : Jan Michael Sy

Age : 21

Gender : Male

Location : Pasay City

Isang gabi nagkayayaan daw sialng magbabarka na pumunta sa peria, kaso sa probinsya nga sila ang layo daw ng dadayuhin nila para makapunta sa peria, kumbaga lalakad pa sila sa kabilang bayan para makapunta doon. Malayo ang nilakad nila inabot sila ng isang oras sa pag lalakad.

Nang makadating sila sa periahan edi nagka siyahan nga sila, mga 9pm nag decide yung friend ko na tawagin nalang nating ken na umuwi na, kasi mag lalakad pa siya pabalik eh walang masyadong ilaw ang daan and aabutin nanaman siya ng mahigit isang oras pabalik. Pumayag naman ang mga kasama niya na mauna na siya sabay bigay ng payo na mag ingat siya dahil madaming kababalaghan sa lugar nila. Tinagap naman niya ang paalala.

Pagkatapos ng ilang minutes ng paglalakad, nakadating siya sa isang malawak at diretsong kalsada na walang masyadong poste ng ilaw. Walang mga bahay doon at walang mga tao. Meron siyang nasalubong na lalake na pasusuray-suray. kinausap siya, hindi niya naintindihan ang sinabi nito dahil medyo parang bulol, nagulat nalang siya ng biglang kumuha ng balisong at sinaksak siya, buti nalang lasing yung lalake kaya mabagal, naiwasan niya ito at tumakbo palayo, sabi pa niya sa sarili niya ang malas ko naman muntik pako masaksak.

Pagkatapos ng  ilang minuto pa ng pag lalakad e meron naman siyang nakitang mga tao na nakahawak kamay at nakaharang sa daraanan niya. Lahat ito ay naka belong itim at hindi mo maaaninag ang mukha sa dilim. Para daw silang mga kulto, matapang siya kaya hindi niya inintindi ito, derecho lang siya sa paglalakad papalapit sa mga naka belo. Matagal ng balita iyon sakanila kaya walang naglalakas ng loob maglakad mag isa sa kanila pag-gabi, habang papalapit siya ng papalapit biglang nag laho ang mga naka belong itim. Napa hayy… siya at sabing ang malas ko talaga kung anu-anu ang nangyayari sakin ngayun.

Hindi kalayuan sa bahay nila may isang balon, sa gilid nito ay may isang malaking puno ng balete, napapabalitang may nag papakita doon ng WHITE LADY. Kaya umiiwas doon ang tao paggabi. Bisyo nilang mag kakabarkada na pagnapapa daan dun sa balon paggabi e tumatakbo sila kahit madilim, halos hindi munadaw makita kung nasaan yung balon sa dilim ng lugar, pero kabisado daw nila yung butas ng balon kaya alam nila kung kailan sila tatalon para maiwasan ito. Hindi sila naglakad dun dahil nga takot sila sa white lady sa katabing puno ng balon. Lagi silang tumatakbo pag inaabot sial ng dilim dun sa lugar na iyon.

Pero nung oras na iyon nag-iisa na siya, walang kasama na mag papatapang sakanya sa white lady. Hinamon niya ang sarili niya, sabi niya tulal muntik nako masaksak, may haharang pa na mga taong nakabelo sakin, e bakit hindi kupa subukan ang malas ko kung may white lady nga. So that time imbis na tumakbo nag lakad siya hangang makadating sa balon, nag hugas pa siya ng paa dun dahil maalikabok ang daan ng biglang may sumitsit sakanya, Pssst.. sabi ng tunog, pag lingon niya sa pinangalingan ng tulog, sa gilid niya e ang katabing puno ng balete and biglang sumulpot dito ang sinasabing white lady, palapit ito sakanya, sinubukan niyang maging matapang at tignan lang ito habang lumalapit sakanya ng biglang may kumaluskos ng malakas. Sa gulat at takot nadin niya napa takbo siya ng matulin papunta sa bahay nila, hindi siya lumilingon dahil sumusunod ang kaluskos na tila may humahabol sakanya. Ng marating niya ang kanyang bahay hindi kalayuan sa balon e napaakyat siya sa bintana dahil sarado na ang bahay. Desperado siyang maka pasok sa takot. Pag-akyat niya sa bintana laking gulat niya na yung kumakaluskos at humahabol sakanya e yung lagang aso pala niya, natawa siya at sinabi niya sa sarili niya,walang hiya kala ko hinabol ako nung white lady ikaw lang pala. Simula noon hindi nadaw siya nag lakad mag isa sa kanila sa palawan pag gabi. And never nadaw niyang sinubukang tignan muli ang lugar kung saan niya nakita ang white lady pag gabi. Bumalik siya sa dating gawi na pag malapit na sa balon e tatakbo nalang siya ng mabilis dahil baka sit sitan nanaman siya ng white lady at tuyuyan na itong lumapit sakanya.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender #4 : Jan Michael Sy

Age : 21

Gender : Male

Loacation : Pasay City

Naniniwala ba kayo na totoong may “Asuwang, Maligno, Multo, Engkanto at iba pang di nakikitang nilalang”? Siguro merong “Oo” at merong “Hindi”. Lalo na yung mga taong laki sa syudad, Kadalasan kasi ang iba tao ay hindi kaagad naniniwala, lalong-lalo na kung hindi nila mismo nakikita o nararanasan.

Sa probinsya sa Davao merong dalawang mag-asawa na pansamantalang naninirahan sa baryo ng Davao. Di ko alam kung anung eksaktong name ng baryo iyon. Sila ay mayroon anim na anak, tatlong babae at tatlong lalake. Sila ay si Phauleen at PJ ang mag-asawang. Sa mga panahong iyong nagdadalang tao si Phauleen sa kanyang magiging bunsong anak. Okey naman ang pamumuhay nila roon bilang pamilya hanngang sa dumating na ang buwan ng kanyang kapanganakan.

Sa kadahilan na malapit ng lumabas ang nasa sinapupunan ng kanyang asawa. Dinala niya ito sa kumadrona sa baryong iyon. Pinagtanong-tanong pa nila kung saan may kumadrona at doon nga sila itinuro. Dahil sa gusto ni PJ na masiguro na maging maganda at maayos ang panganganak ng kanyang asawa ay madalas nya itong dinadala sa kumadronang ito.

Hanngang sa dumating na ang araw ng kanyang panganganak, Sa pagkakataon iyong kumaripas ng takbo at nagmamadali pumunta si PJ upang sunduhin ang Kumadrona sa kanyang bahay. Sa Pagdating ng asawa agad-agad sinuri ng kumadronang matanda ang nagdadalang taong si Phauleen. Naghihintay sa labas si PJ at di mapakali dahil sa naririnig na unggol at sigaw ng asawa na nahihirapan. Lumipas na ang ilang oras pero di parin nanganganak ang kanyang asawa. Sobra na ang kanyang pag-aalala kaya sinilip niya ito. Sa kanyang pagsilip pansamantalang nagpaalam sa kanya ang kumadronang matanda dahil may bibilin daw sya. Kaya habang wala pa ang kumadronang matanda si PJ muna ang nagbantay sa asawa. Pagod na pagod na ang kanyang asawa at hinang-hina na ang kanyang katawan hindi niya alam kung kakayanin pa niyang mailabas ang kanyang anak.

Sa paglipas ng mga oras ay hindi pa bumabalik ang matandang kumadrona kaya sobra na ang pag-aalala ni PJ ng mga oras na iyon.Sinuri niya ang tiyang ng kanyang asawa ng makita niya na parang may mali sa pagkakalagay ng bigkis sa tiyan ng asawa. Kaya agad-agad siyang humingi ng tulong sa mga kapitbahay na kakilala niya. Buti nalang ang nalapitan niyang kapitbahay ay may kilala pang isang kumadrona at isinama nila ito at dinala sa kanyang asawa na nanghihina nah. Nagulat ang kumadrona sa kanyang nakita.. “Panu raw makakalabas ang bata kung ang bigkis ay nasailalim ng tiyan, Binabarahan niya ang lagusan ng lalabasan ng sanngol.” Kaya agad-agad na initusan ng kumadrona kumuha ng langis o baby oil si PJ upang matanggal ang nanunuyong bigkis sa tiyan ng asawa. Sabi ng kumadrona mukha Asuwang daw ang nakuha nilang unang kumadrona kasi daw balak patayin ang bata sa loob ng tiyan ni Phauleen. Mukhang balak kainin ang nasa sinapupunan ng iyong asawa. Kapag daw patay na ang sanggol sa tiyan na nanay maaari ding mamatay ang nanay, sa pagkakataon iyon dun na sasalakay ang aswang lilipad sya sa bubungan at kakahinin ang sanggol sa tiyan ng nagdadalang tao. Ang sabi ni PJ kaya pala ganun nalang kasama tumingin ang kumadronang matanda na yon at kakaiba ang kanyang mga kinikilos isa pala siyang “Asuwang”.

Sa paglipas ng ilang oras itinuloy na nila ang panganganak ni Phauleen. Kahit nanghihina na si Phauleen pinilit parin niyang mailabas na maayos ang kanyang anak. Sa awa ng diyos successful na lumabas ang sanngol, ngunit may problema ang sanngol ng lumabas di siya umiyak at iba ang kulay niya. “Kulay blue” siguro dahil natagalan na siya sa loob ng tiyan ni Phauleen kaya nagkaganun. Malungkot sila sa nangyari pero isang milagro ang nangyari nabuhay ang bata, nag-iiyak ang sanngol, sa pagkakataon iyon napawi ang kalungkutan ng mag-asawa ganun din ang pagod ng bagong panganganak na nanay. Agad-agad naman ginawan ng paraan ng kumadrona upang bumalik sa dating kulay ang sanggol. Pinangalan nila ang bata na “Junior” kasi siya na ang huli at bunso nilang magiging anak.

Sa pagsikat ng araw agad-agad nilang hinanap ang unang kumadrona bumalak pumatay sa kanyang mag-ina. Nagpatulong siya sa buong baryo at nagtatanong kung nakita nila o kilala ang matandang kumadrona ito. Sa kanilang pagtatanong at paghahanap may nakausap sila mga tao na napapatotoo sa kanilang hinala, “Oo” daw aswang daw ang kumadrona nilang nakuha ayun daw ang kumadrona bumiktima sa kabilang baryo. Sinabi sa kanila kung papaano raw malalaman na aswang ang isang tao.

Malalaman mo raw ang isang tao na may lahing asuwang kapag ikaw ay tumingin sa kanyang mga mata. Kung siya ay iyong tititigan sa kanyang mga mata, mapapansin mo raw na ang imahe mo ay nakabaligtad sa kanyang mata. Ibig sabihin ang iyong ulo ay nasa ibaba at ang iyong paa ay nasa itaas.

Kung sila naman ay nag-lalakad, ang harap ng kanilang mga paa ay naka-baligtad din. Ang mga daliri ng paa ay nakaharap sa likod ngunit sila ay nag-lalakad pa rin na tulad ng normal na pasulong. Kung sila naman ay natutulog, para silang mga paniki na naka-tiwarik, nakasabit ang paa sa mga kahoy na nakalatay sa kisame.

Maaari mo rin daw malaman na isang Asuwang ang isang tao sa pamamagitan ng langis na may dasal o orasyon. Ang langis na ito na galing sa langis ng niyog ay hinahaluan ng ibat-ibang mga dahon o sanga-sanga. Ito ay dinadasalan ng katolikong dasal at nilalagay sa pinto o altar ng bahay.

Tuwing may lalapit o dadaanan na isang Asuwang, ang langis daw na ito ay kukulo. Hindi hihinto sa pag-kulo hanggat ikaw ay nasa malapit sa Asuwang o kapag ang Asuwang ay dumadaan. Maari mo rin daw ito ipang-laban sa Asuwang halimbawang ikaw ay lapitan o saktan, sabuyan mo lang ng konting langis ay mapapaso na at tatakbo ang asuwang palayo.

At simula noon hindi na nila nakita ang Asuwang na kumadrona, Hindi na ito bumalik sa kanyang tirahan. Sa paglipas ng ilang buwan umuwi na ng maynila ang mag-anak at doon ay nanirahan na ng maayos na baon-baon ang kanilang di malilimutan nilang karanasan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Story Sender 3 : Roan

Age : 21

Gender : Male

Location : Baclaran Parañaque

**Ang kwentong ito ay lumabas na sa ibang Blog. Di kami ang original na nag post nito, pinost namin ito sa kadahilanan na nagpasa ang author nito sa aming nasabing email at blog Ang orihinal nito ay iyong makikita sa roanlistech.wordpress.com**